به نام خدا

دلبستگیِ کتابی

طیف گسترده‌ای از تقدیم‌نامه‌ها از نوع خاص و عام‌اند. برای مثال گرچه آنتوان دو سنت اگزوپری شاهکار خود، شازده کوچولو، را به یک فرد خاص (لئون ورت) تقدیم کرد اما دوستان کوچکش را از یاد نبرد. کتابش را به لئون ورت وقتی پسری کوچولو بود تقدیم کرد:
از این‌که کتابم را به یک آدم بزرگ اهدا کرده‌ام، جا دارد از بچه ها عذرخواهی کنم. البته من برای این کار دلیل موجهی دارم: این شخص بهترین دوست من است. دلیل دیگری هم دارم: این آدم بزرگ خیلی چیزها را می‌فهمد، حتی کتاب‌هایی را که برای بچه‌ها نوشته‌اند. دلیل سومی هم دارم: او در فرانسه زندگی می‌کند و سرما و گرسنگی می‌کشد. پس باید به چیزی دلخوش باشد. باز هم اگر هیچ‌کدام از این دلایل کافی نباشد، کتاب را به کودکیِ این آدم بزرگ اهدا می‌کنم. چون بالاخره هر آدم بزرگی یک وقتی بچه بوده، هرچند که این حقیقت را انگشت‌شماری از آنان به خاطر دارند. پس تقدیم‌نامه‌ام را به این شرح اصلاح می‌کنم: به لئون ورت، آن‌وقت‌ها که پسرکی کوچولو بود.

آنتوان دو سنت اگزوپری، شازده کوچولو، ترجمه اصغر رستگار، نقش خورشید، ۱۳۷۹، صفحه ۶ نقل شده در #تقدیم‌نامه‌های_کتابی، #احمد_اخوت، #دلبستگیِ_کتابی، #احمد_اخوت، نشر #نشر_گمان، ص ۳۵